27. Lagünak
1993ko urtarril hartan iritsi ginen lehendabizi Zuberoako lurretara, eta urteak pasa ahala oroimenez gain lagünak dira (hango eta hemengoak) kantian geratu diren bakarrak. Maskaradak estakurua izanik, lagun artean asteburu iragatea zen helburua.
Ia 15 urte horietan lagun asko etorri ziren gure mahaia partekatzera, hala, irekia zen gure taldea: euskaraz aritzen ginen beti mahaiaren bueltan. Hala eta guztiz ere, denbora pasatua da eta bi lagun eraman zituen heriotzak: Juankar (zenbat afaloste egin genituen elkarrekin Hegiaphalian) eta Gaxuxa (giltzak ematen zenizkigun orotan irribarrez agurtzen gintuzun beti Garindaineko Ostatüan).
Harremanetan agitzen den bezala, eman eta kendu dit Zuberoak… berarengandik jaso baino gehiago opari egin didalarik.
Garai haietan batzuetan bertsoak idazten nituen. Honako hauek idatzi nituen hango egonaldian:
Urdiñarbeko herriari eskertuz
Doinua: Maitasuna da bizi izateko
I
Hemendik landa bizi gerade
nahiz ez den festa berria
bere barnean emaiten duen
mezua da igarria
Maxkaradetan dantzatuz dira
Zamaltzain beltz ta gorria
izan dadila irria
jai giro izügarria (bir)
irri egiten duen sendia
ez izanen hilgarria
hala espero izan dadila
Urdiñarbeko herria (bir)
II
Xibero alderat jin egin gira
bidai luze ta bortitza!
Ezagutzeko festa giroan
daramazuten bizitza
zuen bihotzak zabaldurikan
eman diguzue giltza
eki beroa bailitza
izan da zuen eskeintza (bir)
bertso hauexek ozen kantatuz
nik hartu egin düt hitza
gure partetik eman desiaz
bihotzez esker anitza (bir)
III
Bizkai aldeko kosta aldetik
Xiberoko menditara
laborariek baserrietan
berdin dute begirada
hemen elkartu ziren Aitorren
zazpi seme ta alaba
bertan hizkuntza bera da
herri bakarra bait gara (bir)
gure eskuak batu eginez
aldendurikan erdara
denon artean beti mintzatuz
gorde dezagun eskuara (bir)
Urdiñarben, 1993ko urtarrilak 17