Zur eta lur naukazue zuek kronikak irakurtzen. Estoniarren gaitasuna harrigarria, baina zuen kronikari dohainak ere parekoak. 10926 dantzariak Tuljak elkarrekin dantzatzen ikustea itzela izan behar da zuzenean. Arrateko zelaiko floridadean "hamaika mila aingeru" aipatzen ditu kantuak, eta orain badakigu estoniarrak direla aingeruok. Guk orain gutxi 300 dantzari koordinatzen eta plazan antolatzen izan ditugun lanak kontuan hartuta 11.000 nire buru-neurritik ateratzen den zerbait da. Bide batez, talde bakoitzak zelaian duen kokapenaren inguruan erreferentziarik edo markarik izaten dute?

Orain erte kontu harrigarriak eta iradokitzaileak ekarri dizkiguzu, Juanan. GU borobila eta ZU lerro zuzena beraz. Komunitatea (GU) eta norbanakoaren (ZU, NI) arteko sokatiran pasatzen dugu bizitza. Ez dugu ahazteko behin esan zeniguna, euskaldunok GUka jokatu behar dugula iraun nahi badugu, ZUka jokatuta GUreak egingo duela. Dantza gaitezen irradakan beraz.

Aisialdi eta euskara ikertu ditu Aztikerreko Enara Eizagirrek. Ondorioak errepikatzen dira:
- Mutilek kirol jardueretarako joera handiagoa dute, eta neskek, dantzarako eta musikarako.
- Euskararen presentzia handiagoa da dantzan eta musikan, kirolean baino.
- Nesken artean euskarazko jarduerek indar handiagoa dute.

Berrian elkarrizketa:
https://www.berria.eus/bizi[…]k-sortzeko_2157485_102.html

Ai letxe! Zenbat kontu bitxi, harrigarri eta jakingarri lehen atalean. Aireportuko eserlekuen tapizeria! WTF!!! Eta garraio konpainiaren izena, Tantsupidu/Dantza festa. :-O Euskal dantzariak diruditenen argazkia ere harrigarria. Irrikitan hurrengo kapitulorako!

Mila esker ekarpen eder honengatik, Ekaitz.

Usurbilko ordenantza horien berri Imanoltxuren bidez, gazterik hil zen gure lagun eibartarraren bidez izan genuen. 2001ean argitaratu zuen Imanol Trebiñok "Administrazio zibileko testu historikoak" izeneko lana eta handik ekarri genuen Dantzan-era 2015ean Usurbilko ordenantzen aipamena: https://dantzan.eus/kidea/kuarrenta/imanoltxun-liburukuak

Usurbilko ordenantza horiek dituzten hainbat pasarte interesgarritan begirada berriz ezartzera bultzatu nauzu eta bere garaian ikusi ez nituen txinpartak ikusi ditut zuri esker. Adibidez, konturatu gabe nintzen zintzarrotsei eskaintzen dien arretaz, 32. artikuloko "zinzaralderik" forma hori ez nuelako identifikatu, ziur aski.

28. ataleko soinu-jotzaileei bertso-jarrietan debekatzen zitzaizkien gaiek ―"iltzalleen kondairak", "urkamendikoak" eta "gizon ta emakume arteko bear ez bezelako adiskidetasunaren gainean ipiñitako"― zintzarrotsen hotsa ekarri didate baita ere.

Mozorroen inguruko 17. artikuluak ere badu heltzeko moduko hari-muturrik. Batetik polita da zomorro darabilela ikustea, gaur egun baitirudi mozorro nagusitu dela inauterietarako eta zomorro ostera intsektuak izendatzeko. Eta bestalde, "eleiz-jantzirik" baliatzeko debekua ere azpimarratzekoa iruditzen zait, horrela koko-janzteko ohituraren berri ematen baitu debekuaren bidez.

Bikain adierazi duzu panorama Amaiur. Artikulu bikaina agerian jartzen duena "Mutilazioa" deitzen dugun fenomenoa: nola erauzten dituzten mutilek gorputzetik dantza eta maskulinate toxikoarekin bateragarri jotzen ez diren ezaugarriak, berezko ditugun adierazpideak gorputzetik "mutilatuz" eta horrela beren identitatea "mutilduz".

Beste hainbat gaitan bezala, kontraesanak eta inkoherentziak azaleratzen dizkigu gai honek. Umeekin goizegi hastea eta gehiegizko protagonismoa ematea kaltegarriak gertatzen dira, baina egungo gizarte honetan euskal dantzaren "kultura", erritmoak, formak, gorpuzkerak ez badituzte dantza talde eta eskolen bidez jasotzen, asko iristen dira helduarora horiekin batere zipriztindu gabe eta heldutan zenbaitek aurrerabide handia egin arren, umetan batere aritu gabeko gehienek zailtasun handiak izaten dituzte guztiz arrotza zaien erritmo eta formetan trebatzeko.

Euskal dantza gorputz hizkuntza bezala aldarrikatzen dugunez, berbazko hizkuntzen adibidea ere erabiliko dugu hemen. Euskara umetatik jasotzen dutenek askoz errazago bihurtzen dute bere komunikazio hizkuntza (eskolatik bakarrik jasotzen duten askok horrelakorik lortzen ez badute ere, baina beste hainbatek bai) heldutan hasten direnek baino (heldutan hasitako hiztun trebeak badira ere, bide malkartsuagoa da gehienentzat).

Goiz hasteak ez du esan-nahi protagonismoa osoki haiengan uztea, noski. Helduak izan behar dira eredu umeentzat eta asmatu behar dugu helduei begiratzeko irrika bizirik mantentzen eta beraien txanda iritsiko dela ikustarazten. Batez ere gurasoei! ;-)

Mutilak dantzatik nola aldentzen diren salatuz idatzitakoak oihartzuna izan du sarean.
https://x.com/dantzan/status/1813495392236916852
Gaiarekin sentsibilitatea dutenek hartu dute interesez nagusiki; beste askok uste dute dantzarekin interesik ez dutenez gaia ez dagokiela. Auziak dituen ertzetako batzuk:
- Mutilek dantzaren esparrua beretzat ere hartzen ez duten bitartean parekidetasunik ez da izango.
- Emakumeak kirolera bultzatzeko asmo onek kontrako ondorioak dituzte: gutxitasun sentipena indartu eta trebe diren jarduerak (dantza, adib.) baliorik gabekoak direla barneratuz.
- Gezurra da mutilei ez zaiela gustatzen dantza. Dantza gizaki guztiei gustatzen zaie. Lotsak aldentzen ditu dantzatik, nesken kontua delakoan, dantza egitea lotsagarria dela ikasten dutenean. Dantza-trebetasunak garatzeari uzten diotenez, trebetasun faltaren lotsa gehitzen zaio.
- Dantza hezkuntzan ez egoteak bi ondorio larri ditu: ez du dantzan alfabetatze unibertsala bermatzen eta dantza (beste gorputz hezkuntzen kontrara) ez dela ez beharrezkoa ez garrantzitsua pentsarazten du.

Eskerrik asko erantzunengatik.

Halaxe da Patxi, aspalditik datorren kontua da, Ibon Arrizabalagaren lana ere ezagutzen dugu eta asko ikasten dugu hortik, eta oraingo hau guzti horren berrespena baino ez da, eskilaretan behera jaisten jarraitzen dugula eta oraingoz ez dugula sumatzen nola geratu, ez abiadura gutxitu ere. Eskileratan gora hastea ezta planteatu ere...

Bai Alex, itsasoaren bi aldeetan antzera gabiltza kontu honekin ere eta elkarrekin eta elkarrengandik ikasiz aritu beharko gara, ezinbestean. Besarkada!

Halaxe da, bai, Xabier. Askatasuna ulertzeko modu neoliberalaren tranpa da. Zer gustatu behar zaigun erabakita dago eta nork bere gustuko jarduerak hautatzen dituela sinestea ilusokeria galanta da. Hegoaldean futbolarekin txoratuta dauden 10etik 9 rugbiarekin maiteminduta leudeke 100-150 km ipar-ekialderago jaioz gero.

Euskararekin egiten duzun analogia guztiz balekoa da. Euskaraz aritzea gaur egun ez da bere kasa gertatzen, jarrera aktiboa eta irmoa eskatzen du. Euria, haizea eta eguzkia, denak erdaraz dabiltza. Pentsatzea libreki hautatzen dela zein hizkuntzatan gabiltzan samurrago, gozoago, gustorago, askeago... libertatea kontzeptuaren manipulazio tranpatia da.

Gaur eta hemen euskal dantza gustatzea ez-ohikoa da emakumeentzat eta ia-ezinezkoa gizonezkoentzat. Futbola eta euskal dantzaren artean askatasunez hautatzen dugula pentsatzea, egunotan euriteek hazita dakarten errekan behera ala gora gusturago nola igeri egin libreki eta inpartzialki erabaki dezakegula pentsatzea modukoa da.