Dantza postmodernoa
Larunbatean hitzaldia eman zuen Oier Araolazak Iruñean, Nafarroako EDBk antolatuta (saiatuko naiz aste honetan, egon ez zirenendako nolabaiteko kronika egiten).
Gipuzkoako dantzen inguruan solastu zen: dantza maisuak, dantzen garapena, Eibarko Arrateko Amaren dantzak,... baina baita kontu orokorragoen gainean ere.
Niri arreta deitu zidan dantza eta postmodernismoaren gaineko erreflexioak. Oierrek azaldu bezala, azken hamarkadetan euskal dantza tradizionalaren barnean hainbat mugimendu eman dira: dantza talde puristak, modernoak, autoktonoak,... Urteak eman ditugu hausnartzen eta pentsatzen zein ote den biderik egokiena, zein bide jorratzea mereziko lukeen, askotan mugimendu bat besteen gainetik goresten saiatuz.
Postmodernismoak ordea hori ekartzen omen du, mugimendu ezberdinen (askotan antagonikoen) elkarbizitzea. Eta agian hori izanen da etorkizuna. Egun, dantza taldeek eredu ezberdinei jarraitzen diete, baina denak (mugimenduak, ez dantza taldeak) daude EDBren egituran sartuta. Horrek saltsa-maltsa handi xamarra sortzen duelakoan nago. Argi da denok ditugula behar komunak, baina bide edo mugimendu bakoitzak behar espezifikoak ere izanen ditu, gainontzekoei eragiten ez dietenak.
Sailkapen moduko bat egitea ez litzateke ona? Dantzaren ikuspegi komuna duten dantza taldeak azpi-sailetan bat egitea? edo aparte? Horretarako dantza taldeek haien helburua eta funtzioa garbi izan beharko lukete, noski, eta hori beste kontu bat da.
Gipuzkoako dantzen inguruan solastu zen: dantza maisuak, dantzen garapena, Eibarko Arrateko Amaren dantzak,... baina baita kontu orokorragoen gainean ere.
Niri arreta deitu zidan dantza eta postmodernismoaren gaineko erreflexioak. Oierrek azaldu bezala, azken hamarkadetan euskal dantza tradizionalaren barnean hainbat mugimendu eman dira: dantza talde puristak, modernoak, autoktonoak,... Urteak eman ditugu hausnartzen eta pentsatzen zein ote den biderik egokiena, zein bide jorratzea mereziko lukeen, askotan mugimendu bat besteen gainetik goresten saiatuz.
Postmodernismoak ordea hori ekartzen omen du, mugimendu ezberdinen (askotan antagonikoen) elkarbizitzea. Eta agian hori izanen da etorkizuna. Egun, dantza taldeek eredu ezberdinei jarraitzen diete, baina denak (mugimenduak, ez dantza taldeak) daude EDBren egituran sartuta. Horrek saltsa-maltsa handi xamarra sortzen duelakoan nago. Argi da denok ditugula behar komunak, baina bide edo mugimendu bakoitzak behar espezifikoak ere izanen ditu, gainontzekoei eragiten ez dietenak.
Sailkapen moduko bat egitea ez litzateke ona? Dantzaren ikuspegi komuna duten dantza taldeak azpi-sailetan bat egitea? edo aparte? Horretarako dantza taldeek haien helburua eta funtzioa garbi izan beharko lukete, noski, eta hori beste kontu bat da.