Akabo Jazzman-eko akondia berdeak
Bukatu dira akondia berdeak Jazzmanean. Azken aldian gero eta aukera gutxiago izaten genituen hanburgesaren ogitartean jarritako oilasko paparra plantxan, pipar berdea, gazta, letxuga eta maionesa konbinazio ikaragarria gozatzeko, baina oraindik irekita harrapatzen genituenean ez genuen barkatzen. Ba bai, udako hustualdiaren babesean, ixilpean itxi ditu bere ateak betirako Jazzman-ak. Eibartarrak posta zerrendara Asier-ek bidalitako mezu baten bidez jakin dut. Eibar.org-en ere irakurri dezakezue Albistea. The Jazzman itxi da.
Eibarko San Juan kaleko hanburgeseria txikia zen The Jazzman. Garai batean kalearen beste aldean zuen izen berarekin diska denda ezagutu genuen. Harek gutxi iraun zuen, baina hanburgeseria betirako zela uste genuen.
Termita kuadrilla batek etxea jan du barrutik eta etxea botatzeko asmoekin bat eginez itxi dute taberna. Termiten kontu horrek Julian Barnes-en liburu bat, A History of the World in 10 1/2 Chapters gogorarazi dit, nik gazteleraz irakurri nuen, Una historia del mundo en diez capitulos y medio, liburu ederra eta gozagarria. Bertan bada termitekin lotutako ipuin zoragarri bat. XVI. mendean, termita bati egiten dioten epaiketa baten berri ematen du, gizonek eraikitzeko 2-3 mende behar izan dituzten katedral handia urte gutxitan barrutik jan baitute termitek. Fiskalak ahalegin handiak egiten ditu frogatzeko termitak ez zirela Noe-ren arkan baimenduta sartu eta beraz ilegalki (papelik gabeko etorkinak bezala) daudela mundu honetan.
Baina desbideratzen ari naiz. Egia da The Jazzman umetatik ezagutu dudala eta koadrillakoekin maiz izaten ginela bertan zerbait jateko asmotan. Baina orain 12 urte Eibartik Elgoibarrera dantzan ikastera joaten hasi ginenetik toki berezia bihurtu zen guretzat Jazzman-a. Ostiralero Elgoibarren ensaioa egin, 9.30etan hasita eta gaueko 12.00ak aldera iristen gara Eibarrera, zuzenean San Juan kalera, afari tenorea egiteko asmotan. Maltzagari iritsi aurretik Akondia berdearekin ametsetan etortzen ginen. Aitortu behar dut Elgoibarrera joaten hasi ginenean, bueltan, Robertok esaten zidala goazen Jazzmanera zerbait jatera! eta nik ezetz etxera nihoala. Gero Enrike hasi zenean hau persuasiboagoa izaten denez konbentzitu ninduen behin eta betirako.
Elgoibarko dantza saioekin batera gure lagunartea sendotzen, pitzatzen eta berriz sendotzen ezagutu du The Jazzmanek urte guzti hauetan. Roberto, Aresatz, Enrike, Virginia eta Oier izaten ginen lehen urteotan, gero Ainhoak, Josuk eta Anek osatu zuten taldea, baina ordurako aurreko taldeko Virginiak utzita zuen, eta gerora Aresatz eta Robertok ere, dantza kontuetatik piskat aldendu ahala.
Argazkia: Azken urteotako laukotea, Ane, Enrike, Ainhoa eta Oier Jazzmanean. 2001ekoa da argazkia.

Azken aldian gero eta lehenago ixten hasita ziren Jazzman-a ostiral gauetan, eta gu 12.00ak baino lehen iristea milagroa izaten denez, gero eta gutxiagotan lortzen genuen akondia berde berdinezinarekin gozatzea. Orain urte batzuk egindako argazkia geratuko zaigu dozena bat urtez ensaio osteko ostiraleko gure afaria bikaina zein izan den gogoratzeko.
Hona Jazzman-eko Akondia berdea. XX. mendeko sukaldaritzaren gailur handienetakoa:
