Agenda

Giselle, amodiozko eta traiziozko narratiba, amaiera harrigarriarekin; dantza klasikoaren errepertorioko obrarik bereizgarrienetako bat da.

Gisellek basoko izpirituak eta naturaren indarrak gogorarazten ditu – Edertasun tragikoa. Lanaren bigarren ekitaldia dotorezia handikoa da – “Ekintza zuri” izendatua, Wilisei erreferentzia eginez –, eta Beltxargen aintzira balletaren II. eta IV. ekitaldien perfekzioarekin bakarrik konpara daiteke.

Ballet erromantikoaren obra maisutzat hartzen da GISELLE, eta interes handia pizten du bere maila tekniko handiarekiko, dantzari nagusiak pertsonaia interpretatzean, eta mimikoa, komunikatzeko gorputzaren mugimenduak erabiltzen dituen adierazpen artistiko gisa.

Fitxa

• Musika: ADOLPHE ADAM
• Libretoa: JULES-HENRI VERNOY DE SAINT-GEORGES y THÉOPHILE GAUTIER
• Koreografia: JEAN CORALLI y JULES PERROT egokitzapena MARIUS PETIPA
• Zuzendaritza eszenikoa: E.BESPALOVA
• Eszenografia: CLASSIC STAGE
• Figurinak: J.BARSKA

Estreinaldia 1841eko ekainaren 28an, ÓPERA DE PARISen, Parisen, Frantzian
Iraupena 120 minutu 20 minutuko atsedenarekin

Arnasketa bakoitzeko, malko bakoitzeko eta izerdi-tanta bakoitzeko, Aitzindariak milaka emakume elkartzen ditu dantza-esperientziaren aitzakiarekin. “Clichea” du lagun eta generoari buruzko aurreiritziak suntsitzen ditu.

Berdintasunaren aldeko borroka hasi zuten emakume aitzindariak omentzen ditu, borrokan jarraitzen dutenei laguntzen die eta irabazteko aukerarik izan ez zutenak oroitzen ditu.

Modelatzea eta naturaren poetika baliatuz, Aitzindariak ateak irekitzen dizkio ikusleari arima indartsu eta borrokalarien unibertsoan sar dadin, norbanakoa maitatu eta errespetatzen duen munduan barnera dadin, baina, batez ere, gizakiaren indibidualtasuna eraldatu nahi du gizarte berdinzalea erdietsi nahian.

Fitxa

• Jatorrizko ideia eta Zuzendaritza artistikoa: Xián Martínez.
• Dantzariak: Mª Jose Casado, Mariona Jaume, Ana F. Melero, Kateryna Humenyuk, Sayoa Belarra.

Arnasketa bakoitzeko, malko bakoitzeko eta izerdi-tanta bakoitzeko, Aitzindariak milaka emakume elkartzen ditu dantza-esperientziaren aitzakiarekin. “Clichea” du lagun eta generoari buruzko aurreiritziak suntsitzen ditu.
Berdintasunaren aldeko borroka hasi zuten emakume aitzindariak omentzen ditu, borrokan jarraitzen dutenei laguntzen die eta irabazteko aukerarik izan ez zutenak oroitzen ditu.
Modelatzea eta naturaren poetika baliatuz, Aitzindariak ateak irekitzen dizkio ikusleari arima indartsu eta borrokalarien unibertsoan sar dadin, norbanakoa maitatu eta errespetatzen duen munduan barnera dadin, baina, batez ere, gizakiaren indibidualtasuna eraldatu nahi du gizarte berdinzalea erdietsi nahian.

Hâmaïká pieza fikzioaren eta errealitatearen artean dabil, eta biak nahasten direnean, magia agertu ohi da. Magiak trikimailua du, eta oro har, trikimailu hori ez da erakusten, erakusketak ilusioa zapuztuko lukeelako. Baina ilusioa irudimenik ezak hiltzen du.

Konpainiaren hamaika urteko sorkuntza ibilbidea nabarmendu uzten du pieza honek, lau dantzariren eskutik. Desberdintasun, genero eta askatasunaren garrantzia azpimarratzen ditu.

• Zuzendaria: Igor Calonge
• Dantzariak: David Candela, Joan Ferré, Emma Riba, Ainhoa Usandizaga
• Eszenografia: Igor Calonge

BASOTIK ITSASORA 2.0 formatu hibridoa osatzen duen proposamen bateratua da. Beñat Gerekak sinatzen duen ‘Basotik itsasora’ dokumentalaren 30 minutuko zati bat pasatzeak osatzen du formatu hibridoa, eta, ondoren, Josu Mujikaren ‘Basoa’ lana antzeztuko da.

Haren besaulkiei buruz, ikusleek ‘Basotik Itsasora’ dokumentalaren 30 minutuko laburpena ikus dezakete. Beñat Gerekak sinatu du, eta iraganaren eta orainaren arteko mugak, giza migrazioak eta errefuxiatuen drama islatzen ditu. Haren begirada Gurs-en pausatzen da, Pau inguruan dagoen kontzentrazio-eremuan, non Hirugarren Errepublika frantsesak eremu bat eraiki baitzuen 1939an Espainiako gerraosteko milaka desplazatuak hartzeko. Nazien inbasioaren ondoren, leku hura kontzentrazio-eremu bihurtuko zen. Bigarren Mundu Gerra amaituta, 1946an, estatu frantsesak bere arrastoa ezabatu eta baso bat antolatu zuen. Baso horren eta historia haren aztarnen gainean —eta errepikatzeko beldurraren gainean—, Beñatek bidaia poetiko bat egiten du itsasorantz, eta haren gainean etorkizun hobea bilatzeko itxaropen arriskutsua zabaltzen dutenak.

Hitzaurre horren ondoren, hamar interpretek hartuko dute parte ‘Basoa’ eszenatokian. Pieza hori Josu Mujikak koreografiatzen du, Iñaki Salvadorren konposizio musikalen bidez. Ahots horiek, Gurs eta errefuxiatuenak, zortzi koadro eszenikotan artikulatutako koru-lan baten abiapuntua dira, emozioa, fisikotasuna, samurtasuna eta oroimena bateratzen dituena. «Dantza bat, konpainiarena, oso fisikoa, ondo mugatua; lur askokoa, baina erortzen denaren bertikaltasuna gailentzen da, bai, baina altxatu egiten da; eta, beti ederra, optimismo-puntu batekin kabaretetik pasatzean, Gursen eremuak zituen kultura-etxetxetxoen oroitzapenean: kultura, alderdi guztietan, itxaropena elikatu eta bizitzari heltzen diona» (idatzi du Tealdobnavarrok).

Zinemak mundu osoko belaunaldien bizitza markatu duten istorioak, gertaerak edo kontakizunak harrapatzea ahalbidetu badu, dantza gai da une horiek behatzen duen begirada garbia baino behar ez duen leku unibertsal batera eramateko. Bi hizkuntza edo poesiak aurrez aurre begiratzen dira orain, Dantzaz-ek —eta konpainia inguratzen duen familia handi horrek— forma eta diskurtso berriak aztertzen dituen proiektu batean, artea, oroimena eta gogoeta eskutik joan daitezen.