Nuc: Aigua

Begientzako poesia da hau, elkartasunari, ingurumenari eta adiskidetasunari buruzkoa. Hamar metroko altueran egindako gogoeta, zanko, aireko dantza eta akrobazia bitartez. Planetan zehar egiten dugun igarobidearen metafora. Unibertso distopiko batean, gurean esaterako, bi arima alderrai, lotsagabe eta egarriz dabil­tzanak uraren zaintzailearekin topo egin dute. Hark, betarte beltza eta hankokerra, bere bihotz itzela ireki behar izango du dantza eta irribarrea berreskuratzeko. Arimak, berriz, moralik eta lotsarik gabeak, egoki jokatzen ikasi beharko dute. Hirurek ala hirurek behar dute, ura bezainbeste, bizitzen ikastea.