Bilaka kolektiboa: iLaUNA

Gau bat ilargiaren izaera aldakorra gogoratzeko, batzuetan gelditasun progresiboa, malkartsua, traumatikoa baina onuragarria. Beti benetakoa.

iLaUNAk, Euskal Herrian hildakoak ospatzen dituen gau beltzen tradizio luzeari buruz galdetzean, ohikoa dena iraultzeko, iraunkorra dena galdetzeko eta lurraren lokartzea eta isiltasuna errezibitzeko bokazioa du.

Gauarekin, egunaren irenslearekin, aurrez aurre jartzen gaituzten lotura sentigarriez gogoeta egitea. Iragankortasuna berrasmatu eta, gure praktiken gurutzaketaren bidez, hezten saiatu. Izan denaren eta izango ez denaren dolua kolektiboki egitea. Argiari zirrikitu bat ireki eta animaltasun basatiaz blaitu. Kontenplazioa da jaun eta jabe, iluntasun subiranoa: mugimendu errepikatuen bidez, formak desegin eta gure energia sakonenak aurkitu, arimak arintzeko gorputzak handitu, gure beldurrak garbitzeko komunitate egin.

Alboka, adar edo perkusio soinu arrotzei sei antzezleen ahotsak nahasten eta nahasten zaizkie. Musikak eta dantzak gorputza egiten dute, mozkorrak inauterietako trantze batean urtzen dira, generoak isildu egiten dira, sorginkeria lurrean ainguratzen da, gorputzak lurrari ematen zaizkio, eta gauari eskaintzen zaizkio. Denbora hiltzen ari da, negua dator. Ilunabarreko une horietan partikularra unibertsal bihurtzen da, eta erritu horiek, orainaldi bizi hori aldi berean gaindituz, oroitzapenei errefleto ilun bat eskaintzen diete. iUNA oda bat da gauari, denborari, kontenplazioari, udazkeneko arratsetako eromenari, itzala eta argia nabarmentzen diren tokiari.