Agenda

Urtarrilaren 18an hasi eta apirilaren 26an bukatuko dira 2026ko maskaradak, Zalgize, Mendikota, Ozaze eta Iruriko gazteek emanak. Guztira 15 emanaldi izango dira urtarriletik apirilera astebururo. Ohitura izaten da lehena eta azkena antolatzaileen herrian izatea; oraingoan lau herrik hartzen dutenez parte, lehenengo egunean, barrikadak Irurin egingo dira eta plazako jokoa Ozazen emango dute. Azkenengoan, berriz, Zalgizen izango dira barrikadak eta arratsaldeko saioa Mendikotan.

Zuberoako Maskaradak 2026 egutegia

• Urtarrilak 18, igandea: Iruri / Ozaze
• Urtarrilak 25, igandea: Pettarra (Ainharbe)
• Otsailak 1, igandea: Lexantzü
• Otsailak 8, igandea: Muskildi
• Otsailak 14, larunbata: Pagola
• Otsailak 22, igandea: Altzürükü
• Martxoak 1, igandea: Altzai-Lakarri
• Martxoak 7, larunbata: Maule
• Martxoak 14, larunbata: Idauze
• Martxoak 21, larunbata: Larraine
• Martxoak 28, larunbata: Aloze
• Apirilak 5, igandea: Hoki
• Apirilak 12, igandea: Gamere
• Apirilak 18, larunbata: Barkoxe
• Apirilak 25, larunbata: Zalgize / Mendikota

Maskaradak inauteriak izanik asko du inprobisaziotik, beraz, ordutegiak egunaren arabera izaten dira, bertaratu aurretik ezin jakin ezer segururik. Ohikoena lehen barrikada 9:00-10:00 bitarte hastea izaten da, baina lasai, ordu horretarako ez bazarete iristen goizean zehar beste hiru edo lau bat egiten dituzte herriko hainbat auzunetan. Emanaldi nagusia edo ofizioak, berriz, bazkal ondorenean hasten dira; herriko plazan edo frontoian normalki, eta aterpe, karpa edo biltegiren batean eguraldi txarra badago. Arizaleen mahai buelta zenbat luzatzen den, horren araberakoa izaten da saioa hasteko ordua. Normalki, 15:00-16:00 bueltan, eta hiru bat ordura luzatu ohia da arratsaldeko emanaldia.

Dantza Zororoan dantza- eta mugimendu-jaialdi ibiltaria. Programak ohikoak ez diren espazioetan egiten diren hiru proposamen eszeniko biltzen ditu, tokiko eta nazioarteko konpainien eskutik.

• Parkour Taldea

Taldea Marcos Quel, Lucas Torres, Ander San Martín, Isaak Duarte eta Alba Duartek osatzen dute.

• Anja Milicic. Defining One ‘es Self

Defining One ‘s Self bakarkako emanaldi gogoangarri eta introspektiboa da, breakdancea house, hip-hop eta mugimendu garaikideko elementuekin konbinatzen duena.

• Alejandro Moya. Desvelo – Tokonoma

Tokonoma bat kontenplazio-espazio txiki bat da, funtsezkoena jarri eta begiradak atseden hartzen ikasten duen txoko bat. Desvelo dantza garaikideko bakarkako lan bat da, non interpreteak ekintzarako bere espazio propioa eraikitzen duen, tokonoma txiki bati forma ematen dion bezala.

• Germen Raquel Jara. Entre Maguas

Nortasunaren pitzaduretan zeharreko bidaia da, non aldatzeko beldurra deserrotze bihurtzen den. Gorputzak uko egiten dio izan zena askatzeari, damu eta desira artean zatikatua.

*2026ko Femkultur jaialdiaren barne.

Hiru emakume-gorputz mihise mutagarri bat bihurtzen dira, erritualtasuna, sotiltasuna eta mugimenduaren plastikotasuna arakatzen duten irudi kaleidoskopikoak sortuta. Dantzariek ikusizko hizkuntza bat sortzen dute, gorputzaren eta haren ahalmenaren pertzepzio tradizionalak desafiatuta. Patroi hipnotikoak osatzen dituzte, metamorfosiaren funtsa eta egokitzapen gaitasuna islatzen dutenak, eta erakusten dute gorputza aldi berean izan daitekeela hauskorra eta ahaltsua, estatikoa eta bizia, paregabea eta askotarikoa.

Romance sonámbulo 1928an argitaratutako Romancero gitano-ren poema enblematikoenetako bat da. Liburu hau Federico García Lorcaren lanik ikonikoenetako bat da, eta sinbolismoz betetako irudi poetikoen bidez Andaluziako eta ijitoen unibertsoa esploratzen duten 18 erromantzek osatzen dute. Lorcak misterio- eta larritasun-giroa ehuntzen du irudi onirikoen eta esanahiz betetako sinboloen bidez. Poemak gizon zauritu baten eta balkoi berde batean zain dagoen emakume baten arteko elkarrizketa kontatzen du, itxaropenaren eta heriotzaren sinboloa. Antonio Najarrok zuzendu eta koreografiatu zuen ekoizpen hau, eta Romance sonanbuloren poemak eta Lorcaren beste testu batzuk uztartzen dituzten bost koadrotan egituratuta dago. Alberto Conejeroren dramaturgiak bizitzaren eta heriotzaren, desioaren eta galeraren arteko dualtasuna nabarmentzen duen narratiba dakar, Lorcaren obran behin eta berriz agertzen diren elementuak. Eszenaratzea bere ikusmen- eta soinu-aberastasunagatik nabarmentzen da. Yaiza Pinillosen jantzien diseinuak eta Nicolas Fischtelen argiztapenak hiru kulturetako (hispanoarabiarra, judua eta kristaua) Granada gogorarazten duen atmosfera sortzen dute. Emilio Valenzuelaren proiekzioek espazio eszenikoa osatzen dute, ikuslea mundu oniriko eta sinboliko batean murgilduz. Zuzeneko musikak, José Luis Montonek konposatua eta eszenan dagoen musikari talde batek interpretatua, dantzaren eta poesiaren arteko lotura areagotzen duen dimentsio emozionala gehitzen du.