Agenda

*Dantzaren Hilabetea 2025 Donostian.

13 eskolatako 281 dantzarik parte hartuko dute hainbat estiloko piezak interpretatuz: dantza garaikidea, jazza, neoklasikoa, urbanoa, aurredantza eta street jazza.

*Haurrentzako ikuskizuna

Bipedstrukzioa edozein izakirentzako dantza da. Munstro, estralurtar, zentzugabe eta haserre-gabe, gorputzen aldarrikapena da. Zalantzak igarotzeko laguntza ematea. Gaur, edonor izaten baimentzea. Adin guztientzako ikuskizuna, nortasunari buruzko  erantzunik gabeko galderan.

Bi izaki aspertu egiten dira bi oinen gainean ibiltzeaz. Beste unibertso batetik iritsita lurrean zehar mugitzeko duten benetako modua bilatzen dute. Planeta honetan aurrera¿ jarraitzeko modu bakarra, gure bi oinetatik haratago, gure lagunengan oinarritzea, komunitatea eraikiz.

Bipedestrukzioa, LGTBIQA+ kontzientziadun dantza garaikideko ikuskizun familiarra. Etengabeko jolas bat umorezko atximurkekin, nor naizen? Zer izan nahi dudan? bilaka.

Fitxa artistikoa: 

• Zuzendaritza eta koreografia: Disiden.Cía
• Interpretazioa: Martín Los Arcos y Marcia Vázquez
• Soinu diseinua: Evil Kate
• Jantzien diseinua: Laura Merchán
• Argiztapenaren diseinua: Eder Echaide, Daniel Marín,
• Eszenografia: Ghislaine Verano
• Argazkia: Laura Merchán
• Eszena eta ahots aholkularitza: Ánxela Blanco, Alfredo Rodríguez
• Bideoa: Iker Oiz
• Bitartekaritza aholkularitza: Olatz Larumbe

Dantza lan hau Herri Gogoa Euskal Herriko lehen zigilu diskografikoan islatutako mugimendu kultural abangoardista berrinterpretatzeko bultzada gisa sortu da. Zentsura zela eta, zigilu hori inoiz ofizialki existitu ez bazen ere, berrehun diskotik gora argitaratzea lortu zuen, euskal kultura biziberritu eta berritzeko helburuarekin.

Jone San Martin nazioarteko ospea duen dantzari eta sortzaile donostiarrak sortutako koreografiak euskal dantza izan du inspirazio iturri. Horiek aztertzerakoan, antolatzeko eta espazioan "idazteko" modu berriak sortu eta euskal dantzen mekanismoak interprete bakoitzaren eta taldearen sentimendu intimo eta pertsonalagoak adierazteko tresna gisa erabili ditu.

Fitxa artistikoa:

• Zuzendaritza, ekoizpena: Aiert Beobide, Iurre Aranburu
• Koreografia: Jone San Martín, Haatik
• Soinu espazioa: Manu Gaigne
• Dantzariak: Aiert Beobide, Amaiur Luluaga, Iñigo Etxeberria, Itzel Vela, Jon Arsuaga, Leire Romero, Libe Sukia, Nagore Zabala
• Eszenografia: Ikerne Giménez
• Jantzitegia: Ramón García
• Argiztapen diseinua: Arantza Heredia
• Irudia eta komunikazioa: Iurre Aranburu
• Argiztapen teknikaria: Anartz Beobide
• Zerbitzu teknikoak: Eragin Stac

Aurora Boreal kontsumo iheskorreko gizarte baten aurrean esposizioaren kontzeptutik abiatzen da, non giza arreta gero eta urriagoa den. Geografia nordikoetan argia egiten duen dantza bezala. Argi iheskor horiek, urteko sasoi jakin batean bakarrik gertatzen direnak. Pazientzia lantzen du, eta hain azkarra denez, baretasun iheskorraren sentsazioa
uzten digu; iragankorra eta aldakorra.

• Antzezlea: Paula Quintas.

• Jantziak: Jandro Villa.

• Musika konposizioa: Macarena Montesinos, Nacho Muñoz.

• Ikus-entzunezkoa: Miramemira.

• Argazkia: Alberte Peiteavel.

• Zuzendaritza: Rut Balbís.

*DNA 2025 - Nafarroako Dantza Garaikidearen jaialdiaren barruan.

Beharbada, bizitza guztiak elkarri lotuta daude, natura kode ulertezina, kaotikoa eta absolutua delako, eta akatsa delako bere aldagarritasun bakarra. Eta agian ekosistema matematiko batean bizi gara, eta gorputza abatar moduko bat da, eta genoma algoritmo bat. Eta nire atomoak eta zureak, irudi baten pixelen gisa, akaso ez dira gureak, eta egunen batean banandu eginen dira beste irudi batzuk eta beste istorio batzuk sortzeko. Eta zu eta ni oso urrutitik etorri gara, apika, kosmos osoa zeharkatuz justu hemen amaitzeko, eta apurka-apurka deseginen gara dagoeneko parte garen eternitatean...

“Izugarri maite dut zu hain aske ikustea eta izutu egiten nau zu hain aske ikusteak, hain zaurgarri, barregarri gelditzeko bezain aske. Beldur naiz batzuetan ume bat bezalakoa zarelako. Zeren beldur naiz? Zer gertatuko da gelditu, arnasa hartu eta ‘ez dakit, ez nago seguru, laguntza behar dut’ erantzuten badut?” Zuk eta biok baditugu honen inguruan (ez) hitz egiteko erritualak. “Bai, joder”, “kaguenlaputa”, “ya, potro”, “atera beste erronda bat”, “baietz ba, joder”...

Biok aldi berean egin dugu oihu, esaldiak bata bestearen atzetik josiz, eta gainerakoak batu egin zaizkigu. Gorputza berotu egin da, tenkatu, eta gero eta indartsuago sentitzen gara, denok, banan-banan, denok bat gara, masa itxuragabe bat, gihar bat gogortuta, gogor estutzen duzu, ahal bezain gogor, hurbil gaude, hurbilegi, hil egin zaitzaket. Hiru gizon ikusiko dituzue eszenatokian, ohikoa baino zerbait gehiago erakutsi nahian. Eskuzabalak izango dira, deserosoak, ausartak. Isilean izango da, ahotsak ahultasuna estaltzen duen lotsaren mintz leuna apurtu arte.

• Egiletza, koreografia, zuzendaritza: Eneko Gil, Koldo Arostegi
• Dantzariak: Eneko Gil, Koldo Arostegi, Peru Galbete

Tierra de nadie dantza da, ahotsa, zuzeneko musika, atmosfera poetikoak, natura, emakume-animaliak, gorputz arrotzak, soinu oroitarazleak. Aurkitzeko dagoen leku batean murgiltzea da. Leku ezkutu batera bidaiatzea —norberaren barrenera egindako bidaiaren metafora gisa—, eta gorputz honek ezkutatzen dituen mirariak eta piztiak aurkitzea, ozeanoaren punturik sakonenera jaitsiko bagina bezala, edo munduko lurrik urrunenera iritsiko bagina bezala.

Aurkakoez mintzo da Tierra de nadie, kontraesanez, hasiera-amaierez, gorputz infinituez eta bazterreko espazioez. Eta hurbiltzeaz eta urruntzeaz, distantziaz, ezkutuan dagoenaz, gorputz bat osatzen duten gorputz ezberdinez, edertasunaz eta itsusitasunaz, basatia denaz. Eta apneez eta korronteez, konkistez eta porrotez, eusteaz eta iragazteez.

Baina, beste ezeren gainetik, gorputzaz, gorputzaren lurraldeaz, gorputzaren mugez mintzo da Tierra de nadie. Gorputz neurrigabeaz eta gorputz desordenatuaz.

• Zuzendaritza eta testuak: Eva Guerrero

• Koreografia eta antzezpena: Eva Guerrero eta Garazi Lopez de Armentia

• Sorkuntza musikala eta interpretazioa: Yolanda Bustillo eta Carla Sevilla

• Soinu-giroak: Nerea Alberdi

• Argiztapenaren diseinua: Arantza Heredia

• Jantziak eta arte-zuzendaritza: Azegiñe Urigoitia

• Produkzioa: Jemima Cano

• Dirulaguntza: Eusko Jaurlaritzaren Kultura Saila

• Babeslea: La Nave del Duende-Casar de Cáceres, Kurtzio Kultur Etxea – Sopela, Espacio Punto de Fuga – Bilbo

• Lankidetza: Arriaga Antzokia

Dantza urbanoa teknologiaren erritmoan.

Familia osoarentzako ikuskizuna, Brodasko dantza urbanotik eta Desilenceren unibertso bisualetik abiatuta.
Brodas Brosek espazioa argiztatzen du bere mugimenduarekin eta gorputzari lotutako sentsoreekin Do¯jin, argi-itzalen dantza murgiltzailea.

Dojik aldi berekoa esan nahi du japonieraz. Desilence artista bisualek, ikuskizunaren formak eta koloreak zehatz-mehatz programatu dituztenek, dantzariekin jolasten dute. Elkarrekin paisaia bat sortzen dute, non ikusleak kolorean, erritmoan, musikan eta dantzan murgildurik bidaiatzen duen. Argien eta itzalen mundu honetan zer garen eta nola mugitzen garen hausnartzen duen ospakizuna da pieza bakoitza.

Teknologia ikusizko edukiak sortzeko tresna gisa erabiltzeaz gain, ikuskizun honetan jolasteko eta gozatzeko erabiltzen da, mugitzeko eta zuzeneko sorkuntzarako askatasun handiagoa ahalbidetuz.