Olatz Larunbe: Etena dena

Denborarekin dugun harremanari begiratzeko gonbita da. Azkartasunak markatutako garaian, gelditzeko beharra aldarrikatzen du: arnasa hartzeko, unea bizitzeko, elkar entzuteko. Iraganaren eta orainaren artean zubi bat eraikitzen du, belaunaldien arteko elkarrizketa piztuz.

Gorputzetik eta dantzatik, denborari ukitu bat emateko saiakera da. Presari aurre egin eta unea partekatzeko espazio bat irekitzen dugu.

Unearen premian harrapatuta bizi gara.

Bertigo etengabe batek garamatza, oraina kontsumitua izateko bakarrik existituko balitz bezala.

Dena da orain.

Dena gutxi da.

Oraintxe bertan da.

Dena iheskor bihurtzen da,

Zer gertatuko litzateke oraina premiazkoa ez balitz, presentzia baizik?

Zer gertatuko litzateke eszena, presari aurre egiteko modu bat balitz, denbora gorputzarekin ukitu eta betierekoa egiteko modu bat, segundo batzuez besterik ez bada ere?

Eta... zer gertatuko litzateke gelditzen jakingo bagenu?