Gaston Core: Te very last northern white rhino

Sam Anderson New York Times egunkariko kazetariak iparraldeko errinozero zuriko azken arraren heriotzaren berri izan zuenean, Kenyarako hegaldi bat hartu zuen espezie horretako azken bi ordezkarien eguneroko bizitza zehatz-mehatz behatu eta kontatzeko; ama eta alaba, desagertze funtzional gisa ezagutzen dugun horretan sartzen ziren, haiek hiltzen direnean desagertu egingo da haien leinua.

Gizabanako horiek beren espeziearen patuarekiko duten irudi axolagabeak bake sentsazioa transmititu zion Gaston Core koreografoari, ziurgabetasun globaleko une batean.

Munduko kaosaren aurrean bakea aurkitzeko aukerari eta immanenteari buruzko gogoeta horretatik abiatuta, Corek hiriko dantza-estilo desberdinei buruzko ikerketa formal bati ekiten dio (Krumping, Finger Tutting, Waving, Afro), Nico Yao Dapre Boli Kostako dantzariaren eskutik, Ouloui ezizenez ezaguna. Dantzatzen duen gizonaren irudia eskaini nahi du, Paul Valéryk adierazten duen bezala, «Gure zereginetarako energia gehiegi» dugula jakin duelako. Hau da, dantza gehiegikeria gisa aurkeztea, bizitzaren ondoriozko ospakizun gisa. Akitu arte dantzatu, azkeneraino dantzatu, agian ez baitago beste ezer egiterik.

Fitxa

Kontzeptua eta zuzendaritza: Gaston Core
Interpretatzailea: Oulouy